İMANA VESİLE OLAN PUT

Cahiliye Döneminde bir putun gaipten ses vererek sahibinin imanına vesile olmuş mudur?

Cahiliye döneminde Mekke civarında yaşayan Süleym Kabilesine ait bir putun adı Dımar’dır. İslami rivayetlerde bu putun Efendimiz(ASM) döneminde gaipten bir ses vererek, İslamiyetin hak din olduğunu söylemesi üzerine sahibi ve kavminin imana ulaşmasına vesile olmuştur.

Abbas bin Mirdas’ın babasına ait olan Dımar adlı puttan bir gün gaipten bir ses, ”Muhammed gelmeden önce bana ibadet ediliyordu. Şimdi Hz. Muhmmed’in getirdiği Kur’an ile hidayet beyanı geldi, artık dalalet kalmadı.” işitilir. Bunu duyan Abbas ve kavmi Medine’ye gelerek müslüman olmuşlardır.

Rasulullah döneminde Mekke’de ki, Süleym kabilesine ait olan Dımar adlı putla ilgili Abbas bin Mirdas, yaşadığı bu olayı şöyle anlatır:

”Bir öğle vaktiydi. Kapımın önünde duruyordum. Birden bire karşımda birisi belirdi. Bana Galip bin Fihr evladındn birinin Mekke’de önemli bir görevle ortaya çıktığını söyledi. Bu söz beni şaşkına çevirdi, moralim bozuldu.

Hemen kabilemizin putu olan Dımar’ın karşısına varıp yüzünü gözünü öptüm. O anda bir çığlık duydum. Sanki bu çığlık puttan geliyordu. Evet sanki o konuşuyordu. Kulağımı dolduran sesin içinden şunları seçebildim.

”Süleym’den olan bütün kabilelerede ki, Dımar helak oldu. Bundan sonra Dımar yoktur. Mescit ehli, Dımar’a galebe çaldı.”

Oradan ayrıldım. Kavmimin yanına gittim. Dımar’ın artık bize söyleyecek sözü kalmamıştı. Kavmimden bazı insanlarla beraber bineklerimize binip Medine’ye doğru yola çıktık.

Medine’ye geldik. Rasulullah’ın mescitte olduğunu öğrenince hemen o tarafa gittik. Mescidin kapısının önünde Allah’ın Resülünü gördük. Bize tebessüm ediyordu. Bana ismimle hitap ederek:

”Ya Abbas! Başından geçenleri bize de anlatır mısın?” dedi.

Olanları Allah Resulüne ve sahabelere birer birer anlattım.” (Heysemi, Mecmau’z-Zevaid 8/246,47)

Risale-i Nur’un On Dokuzuncu Mektub Altıncı İşaret’te bu konu şöyle yeralmaktadır:

”Hem Abbâs ibn-i Mirdâs’ın sebeb-i İslâmiyeti olan meşhur vâkıa şudur ki, Dımâr nâmında bir sanemi varmış. O sanem bir gün böyle bir ses vermiş: اَوْدٰى ضِمَارُ وَكَانَ يُعْبَدُ مُدَّةً قَبْلَ الْبَيَانِ مِنَ النَّبِىِّ مُحَمَّدٍ Yani “Muhammed gelmeden evvel bana ibâdet ediliyordu. Şimdi Muhammed’in beyânı gelmiş. Daha o dalâlet olamaz.”